Opiniestuk De Morgen “‘Ni Macron, ni Le Pen’ kan wel eens slecht uitpakken”

Opiniestuk De Morgen “‘Ni Macron, ni Le Pen’ kan wel eens slecht uitpakken”

Op de voorpagina van Charlie Hebdo staat deze week geen cartoon, wel een eenvoudige geschreven boodschap: Second tour. Faut vraiment vous faire un dessin? Voor de redactie van het satirische weekblad is de keuze nu zondag snel gemaakt. Dan kiezen de Fransen tussen de centrumkandidaat Emmanuel Macron (En Marche) of de extreemrechtse Marine Le Pen (FN), dochter van Jean-Marie Le Pen, de peetvader van openlijk racisme als politieke boodschap. Dochter Le Pen heeft de verpakking wat veranderd, maar de appel valt echt niet ver van de boom. Toch lijken sommigen het een moeilijke keuze te vinden. Van zowat iedereen kreeg Macron na de eerste ronde meteen duidelijke steun, inclusief van de Franse groenen. Van de radicaal-linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon echter niet. Nochtans had hij zich gewoon moeten laten adviseren door… zichzelf, de Mélenchon van 2002. Toen riep hij wel duidelijk op om voor Jacques Chirac te stemmen, minder progressief nochtans dan Macron. Ondertussen is Mélenchons achterban hem in zijn huidige houding gevolgd. Slechts een derde van zijn achterban wil zondag Macron steunen. Als Le Pen zondag wint, dan mag ze dus bloemen sturen naar Mélenchons kantoor om hem te bedanken. Een lage opkomst zondag of veel blanco stemmen zullen in haar voordeel zijn. De Fransen moeten daarom naar de stembus trekken en voor Macron stemmen. Het is de algemene verwachting dat Macron het zal halen, maar niets is nog zeker. Denk maar aan Trump en de brexit. Als Le Pen slechts nipt verliest, wordt ze vijf jaar lang de leidster van de oppositie, ook geen prettig vooruitzicht. Strategische overwegingen Wie de houding van Mélenchon ook niet begrijpt, is de...
Laten we basisinkomen ernstig onderzoeken en alvast experimenteren, zoals in Finland en Nederland

Laten we basisinkomen ernstig onderzoeken en alvast experimenteren, zoals in Finland en Nederland

Toen Nele Lijnen (Open VLD) een tijdje geleden vroeg om een kleine bijdrage te leveren aan haar boek “Win for Life” heb ik meteen toegezegd. Ze is een fijne collega in de Kamer en actieve politici die boeken schrijven verdienen per definitie waardering. Even uit de dagjespolitiek breken tussen cover en achterflap is nuttig en nodig. Dat ook nog eens doen rond een prikkelend idee als het basisinkomen is helemaal een uitstekend idee. Lijnen wist uiteindelijk een bonte groep van opiniemakers te verzamelen.Elk met eigen insteken, maar allemaal geboeid door het basisinkomen. Sommigen met een concreet voorstel. Anderen zoals ik met ook nog heel wat twijfels en bekommernissen. Minstens even bont als de club van Nele zijn de tegenstanders van het basisinkomen. Je krijgt een eigenaardige coalitie van klassiek links met onvoldoende verbeelding en klassiek rechts met een negatief mensbeeld. Jean-­Marie Dedecker hekelt “het recht op luiheid”. 'Het basisinkomen is het oorkussen van de duivel' https://t.co/xbAi51tkis via @knack — Jean Marie Dedecker (@JMDedecker) June 19, 2016 Volgens N­VA-­Kamerlid Valerie Van Peel ga je met een basisinkomen naar “een Waals model”. Ook de jonge SP.A-collega’s Rob Beenders en Tine Soens kanten zich tegen het onvoorwaardelijke karakter. “Niet werken en wel verdienen, dat valt niet te rijmen met een welbegrepen idee van solidariteit”, luidt hun redenering. Maar waarom solidariteit koppelen aan werk? Het moet toch ook vertrekken vanuit de ambitie dat eenieder meetelt, dat iedereen recht heeft op een menswaardig leven? Zeker in een rijke samenleving als de onze? Vertrouwen in mensen Een basisinkomen daagt deze 2017-samenleving van “loon naar werken” en “voor wat, hoort wat” helemaal uit. Maar dat is...
Opiniestuk De Morgen: “Nog maar eens een werkgroep? Niet zomaar één, hoop ik”

Opiniestuk De Morgen: “Nog maar eens een werkgroep? Niet zomaar één, hoop ik”

“Iedereen heeft zijn lade met oude voorstellen nog eens leeggeschud en noemt dat nu vernieuwing. Ik vrees dat de kar te zwaar geladen is”. Echt enthousiast klinkt mijn collega Monica De Coninck (sp.a) niet over de opstart van de werkgroep Politieke Vernieuwing in de Kamer. Het was ook de teneur in de rest van het artikel (DM 6/3). Teveel prioriteiten, te weinig focus, klonk het voorbarig. Nog maar eens een werkgroep, hoor je al. Ik heb het eerlijk gezegd wat gehad met zulke stukken. Natuurlijk hadden heel wat maatregelen al eerder moeten gestemd zijn. Die van de parlementaire pensioen bijvoorbeeld. Ik ben net 30, maar al maanden moet ik over mijn pensioen praten. Natuurlijk moeten over affaires zoals Kazakhgate, de Publizaken en het bijklussen van onze Kamervoorzitter scherpe analyses verschijnen. Maar politieke berichtgeving glijdt wel wat af naar scorebordjournalistiek, waar een gezonde scepsis over hoe en wat toch steeds vaker flirt met antipolitieke gevoelens. Dat is niet onschuldig. Het versimpelt politiek te zeer tot iets dat eenvoudig zou zijn. Het omarmt te weinig de rijkdom van wetgevend werk en inhoudelijke conflicten daaromtrent. Net op een moment dat er terecht wordt getwijfeld aan wat (parlementaire) politiek nog kan betekenen, is er ook wel een cruciale rol weggelegd voor media in het duiden van de complexiteit en de diversiteit van die instellingen. Zeg dus nog niet “nog maar eens een werkgroep”, maar geef die het voordeel van de twijfel. Dat is wat ik ook doe, ondanks de vele redenen om te twijfelen aan de formule en aan de agenda van sommige partijen. Inderdaad, er zijn valkuilen. We gaan de vis niet...
Opiniestuk HLN: ” “Wij de politiek kapot maken? Een kat in het nauw maakt rare sprongen”

Opiniestuk HLN: ” “Wij de politiek kapot maken? Een kat in het nauw maakt rare sprongen”

  “Mensen zoals Calvo: dat maakt de politiek kapot”. Aan het woord: Bart De Wever, gisterenavond in Terzake. Ik schrok even, maar ik had het eigenlijk kunnen weten. Als je kritiek hebt op de Grote Leider, dan gaan vrijwel alle remmen los bij N-VA. Het is mijn deel omdat ik vorige week de totale inactiviteit aankaartte van De Wever in de Kamer. Het was een voorbeeld waarom decumulmaatregelen voor parlementsleden een goede zaak zouden zijn. Maar daarmee zou ik dus de stiel bederven, aldus De Wever nu. Waarover gaat het? Bart De Wever staakt al meer dan 2 jaar als Kamerlid. Dat vind ik inderdaad weinig fraai. Er zijn veel manieren om een goed Kamerlid te zijn. Dat is een eigen keuze van eenieder. Maar 0 vragen, 0 tussenkomsten en 0 wetsvoorstellen sinds juni 2014 is wel héél mager. Anders dan andere burgemeesters doet hij helemaal niets als federaal parlementslid. De N-VA gaf dat vorige week ook eerlijk toe: “Bart De Wever doet inderdaad geen parlementair werk, dat klopt. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet werkt in het parlement. De tijd die hij in Brussel in het parlement heeft, gebruikt hij vooral voor informele contacten met andere partijen”. Het heeft iets van de flauwe excuses van de Publifin-bestuurders over hun loon voor niet-gepresteerde vergaderingen. Om informeel te vergaderen, moet je trouwens niet in de Kamer zitten. Er zijn vergaderzalen genoeg in onze hoofdstad. Wie in de Kamer rondloopt, weet trouwens beter. Het is mijn overtuiging dat De Wever keihard werkt en dat aan hem een bovenmenselijke combinatie van verantwoordelijkheden wordt gevraagd. Maar hoe hij zijn Kamerzitje invult?...
Column De Morgen: “Make Belgium great again”

Column De Morgen: “Make Belgium great again”

Toen ik in oktober 2014 aan de slag ging als columnist, leek de boksmatch tussen N-VA en PS het nieuws te gaan beheersen. Charles Michels maidenspeech was net in de soep gedraaid door allerlei incidenten. “Ik hoop vurig dat deze legislatuur niet die van de dwaze polarisatie wordt”, schreef ik (DM 17/10/2014). Toen was de intrede van Vlaams-nationalisten in onze federale regering nog groot nieuws. Vandaag legt Donald Trump de eed af als president van de Verenigde Staten… Op deze pagina’s is al veel inkt gevloeid over Trump, zijn Europese onderaannemers en daartegenover de rol van progressieven en links. Ik ben eigenlijk best optimistisch over de succeskansen van een authentiek progressief verhaal. Populisten zijn te verslaan door progressieven. Want “het probleem van links” is vooral het probleem van de sociaaldemocratie. Ik word niet vrolijk van die vaststelling, maar ze is feitelijk wel juister. Het proces van de sociaaldemocratie is al vaak gemaakt: te veel Derde Weg, te weinig principes, te inwisselbaar met andere traditionele partijen. Zaken zoals Optima, Dexia of nu weer Publifin helpen uiteraard ook niet. En dan is er nog het getwijfel rond de samenlevingsthema’s. Niet hoopvol genoeg Wie - zoals ik - een sterke sociaaldemocratie genegen is, moet die analyse maken. Ik betwist wel het pleidooi voor steeds maar meer radicaliteit ter linkerzijde. Niet zelden is het een pleidooi voor een herdruk van de oude manifesten. Het grootste probleem van klassiek links is niet zozeer een gebrek aan radicaliteit, wel dat het onvoldoende hoopvol is. Het loutere gebeuk tegen “de sociale afbraak” wakkert zelfs meer ikkigheid aan. Want dan gaat het de hele tijd over (zelf)...
Column De Morgen: “Zijn we niet allemaal gelukzoekers, en wat is daar verdorie mis mee?”

Column De Morgen: “Zijn we niet allemaal gelukzoekers, en wat is daar verdorie mis mee?”

Als ik op deze pagina’s bij wijze van stijlfiguur Theo Francken de minister van Muren en Prikkeldraad noem (DM 2/12), slaat hij een hele voormiddag aan het twitteren. Als je iets kritisch zegt over N-VA volgt een onlinetsunami van de virtuele zwartgele knokploeg. ‘s Avonds dan ook aanschuiven voor een volwassen tegensprekelijk tv-debat over het asielbeleid zag Francken helaas niet zitten. Op dat vlak is hij alvast klaar om Bart De Wever op te volgen: liever een quasi-regeringsmededeling alleen in de studio dan woord en wederwoord. In elk geval heeft Francken sindsdien aardig zijn best zijn best gedaan om mijn punt te bewijzen. Waarvoor dank. De stijlfiguur wordt zo een feitelijke omschrijving. Met de hetze tegen de “wereldvreemde” rechters - iets wat trouwens veel te snel passeert - leek de N-VA-communicatie meer dan ooit op de pamfletten van het Vlaams Belang. Copyright Geert Wilders was het: exact dezelfde formulering, dezelfde dag. En onze premier? Die schuift de facto mee aan die tafel. Noodgedwongen of gemeend? Ik twijfel stilaan en dat maakt me pas echt bezorgd. Michels oplossing voor de oorlogsmiserie van het Syrische gezin? Een visum voor Libanon. Op een bevolking van 4,5 miljoen mensen vangt Libanon op dit moment 1,5 miljoen vluchtelingen op. Dat is anderhalf keer Brussel bovenop een bevolking à la Wallonië. Wij, het welvarende België, erkennen dit jaar in volle crisis 6.700 Syriërs, een doorsnee Vlaamse deelgemeente. Libanon wordt overspoeld, wij niet. Zij mogen klagen. Wij niet. De ‘opvang in de regio’ is newspeak voor trek uw plan, ons kan het niet schelen. Niemand zegt dat we alles en iedereen moeten opvangen. Maar bijna niemand,...
Column De Morgen: “Jan Terlouws les voor Theo Francken, minister van Muren en Prikkeldraad”

Column De Morgen: “Jan Terlouws les voor Theo Francken, minister van Muren en Prikkeldraad”

2016 is nog niet helemaal achter de rug. Maar Jan Terlouws passage aan de tafel van De wereld draait door krijgt al zeker een plekje in mijn top 10 televisiemomenten van het jaar. De talkshow werd even totaal stilgelegd voor de Nederlandse schrijver en ex-politicus. Terlouws passioneel pleidooi leek wel een regeringsmededeling: kijkend recht in de camera. Zoals onze koning op 21 juli, maar dan werelds, openhartig en zonder autocue. Na zijn toespraak draaide hij zich een kwartje richting de jeugd in de studio. “Ik heb een prachtig leven gehad, ik wil dat jullie dat ook hebben.” Eerder dan een opa met heimwee klonk de links-liberale politicus - in Nederland is dat geen bedreigde diersoort zoals bij ons - als een optimistische jonge wolf. Als groene vond ik uiteraard het klimaatdeel van zijn toespraak top. Nog overtuigender was zijn pleidooi voor meer vertrouwen in Nederland, in onszelf en vooral in elkaar. Hij hoopt dat weldra de touwtjes weer uit de brievenbussen hangen, waarmee mensen vroeger gewoon bij elkaar konden binnenlopen. Wie maar eens bij Terlouw op de koffie moet, is staatssecretaris Theo Francken (N-VA). Een touwtje uit de brievenbus hoef je van de minister van Muren en Prikkeldraad niet te verwachten. Zijn campagne voor maatschappelijk wantrouwen bereikte deze week een nieuw dieptepunt. Gezinnen met kinderen moeten we weer kunnen opsluiten, aldus de volgende Grote Leider. Ook al riskeert hij daarmee opnieuw een internationale veroordeling. Dan kan hij weer een foto van een leeg kabinet ensceneren en de draak steken met onze rechtsstaat. Geen wonder dat iemand als Francken aan de relevantie van het cordon sanitaire twijfelt. De populaire Francken...
Column De Morgen: “Vader Khans offensieve antwoord op populisten als Trump: patriottisme”

Column De Morgen: “Vader Khans offensieve antwoord op populisten als Trump: patriottisme”

Niet Hillary Clinton, en zelfs niet Michelle Obama, was de beste uitdager van de ondertussen president-elect Donald Trump. Die rol was weggelegd voor Khizr Khan, tijdens zijn speech op de Democratische conventie. “Meneer Trump, hebt u eigenlijk de Amerikaanse grondwet gelezen? Ik wil u graag mijn exemplaar lenen. Zoek naar de woorden ‘vrijheid’ en ‘gelijke bescherming door de wet’”, zei Khan, de vader van een gevallen soldaat. Een authentieke speech, met een pocketversie van de Amerikaanse grondwet in de hand, voor iedereen online te raadplegen. Bij ons is de grondwet iets voor partijvoorzitters en topcabinetards, waarover enkel maar wordt gesproken bij weer eens rondje staatshervormen. Ik zie het in ons land dus niet meteen gebeuren. Dat hoeft ook niet. Toch kan vader Khan ons iets leren. Ik beschouw het als een offensief (deel)antwoord op populisten als Trump: patriottisme. Patriottisme? Een gevoel van trots voor (bepaalde aspecten van) het land van herkomst of (in het geval van emigratie) voor het land waarin een persoon woont, volgens Wikipedia. Een bron van fierheid, betrokkenheid, wederzijdse (h)erkenning. Best prima dus. Het heeft in principe niets te maken met een dwingend, vaak uitsluitend nationalisme. Wat heeft dat juist met Trump, Le Pen en Wilders te maken? Wel, door begrijpelijke gevoelens van angst voelen veel mensen - ook bij ons - zich in de steek gelaten, zeker wie het financieel moeilijk heeft. Het is met die cocktail van cultureel onbehagen en bestaansonzekerheid dat nationalisten en populisten aan de slag gaan. Wij-zij-denken steekt daardoor de kop op. Vooruitgang wordt een zero sum game. Niemand wil verliezen, en dus mogen ‘de anderen’ zeker niet winnen. Een inclusieve,...
Column De Morgen: “Parlementslid dat het over één punt oneens is met partij, zou geen nieuws mogen zijn”

Column De Morgen: “Parlementslid dat het over één punt oneens is met partij, zou geen nieuws mogen zijn”

Een collega die je graag hebt, verlies je niet graag. Sarah Claerhout was zo’n collega. In onze stiel betekent dat babbelen in de koffiekamer of elkaars tussenkomsten en boeken recenseren. Het zijn momenten die de zaterdagse samenvatting van Villa Politica niet halen, maar gelukkig wel bestaan. Sarah zegde deze week niet alleen haar partij CD&V, maar ook het parlement vaarwel. Ik apprecieer haar erg, ben geen lid van CD&V Gent en weet er ook het fijne niet van. Ik begeef me dus op glad ijs. Maar het houdt me al een hele week bezig, dus dan kan ik het thema maar beter vastpakken. Aanleiding is onenigheid over een decreet over de Universiteit Gent. “Als het onmogelijk is om algemene belangen te verdedigen, dan heeft mijn functie als volksvertegenwoordiger geen enkele betekenis”, klinkt het ferm. Het siert Sarah, temeer ze ook haar zitje teruggeeft. Want parlementslid kun je inderdaad maar waardig zijn als je ook echt volksvertegenwoordiger mag zijn. Maar zo’n inhoudelijk conflict met je partij of coalitie overkomt elke politicus. Politiek is een beroep waar je per definitie je trouwste medestanders ooit teleurstelt. Moet je dan afzwaaien? Wat is dan een eerbaar compromis en wat niet? Wat met de weg van de geleidelijkheid? Vragen die zich overal stellen, maar a fortiori in onze stiel. Want de stiel is net gebaseerd op overtuigingen en wordt georganiseerd onder het oog van camera’s. Possibilist Het staat allemaal dicht bij een nog fundamentelere vraag: of het überhaupt zin heeft om zich politiek te engageren. Twijfels zijn soms ook mijn deel, maar ik kan en wil geen ander antwoord geven dan ‘Ja!’, inclusief het...
Column De Morgen: “Te koop: gezondheid van het peloton”

Column De Morgen: “Te koop: gezondheid van het peloton”

”Het is bullshit dat Doha het WK kreeg. Ofwel breekt er protest uit in het peloton, ofwel belanden meerdere renners in het ziekenhuis. En hopelijk krijgen we geen doden.” Aldus The Secret Pro, een wielrenner uit het profpeloton, in 2015 anoniem (!) via een blogpost op de Australische wielerwebsite Cyclingtips. Het is de tweede “ofwel” geworden. Onder meer onze junior Jasper Philipsen finishte in het hospitaal met een hitte-aanval. De kassa van de UCI rinkelt met dit WK in Doha. Maar zo’n WK daar nu organiseren is niet minder dan een aanslag op de gezondheid van ons wielerpeloton. Voor de wielerbobo’s is er ongetwijfeld een vip-kamer met airco. Maar voor de renners is het minder aangenaam, gevaarlijk zelfs. Blijkbaar is hun gezondheid te koop. We kennen zelfs de prijs: 16 miljoen euro, het Qatar-bod om dit WK te mogen organiseren. Mede-ambassadeur van dit wielermercantilisme is onze held Eddy Merckx, al jaren lobbyist voor Qatar als wielerland. In dezelfde modus dribbelden voetbalhelden het WK voetbal van 2022 richting Qatar. De grootste nederlaag van dat WK wordt nu al geschreven. Goedkope Nepalezen en Indiërs zijn al aan de slag om voetbaltempels voor Messi, Neymar en onze Duivels te bouwen. De arbeidsomstandigheden zijn vergelijkbaar met de toestanden voor vluchtelingen in Calais. Vluchten zit er voor de arbeiders zelfs niet in omdat de werkgever hun paspoort heeft afgenomen. Het is de hypocrisie die je wel vaker ziet. Zowat iedereen heeft de mond vol van “onze normen en waarden”. Maar samenwerken met regimes waar die met voeten worden getreden is geen enkel probleem. Onze regeringen - Vlaams en Waals - verkopen wapens aan Saudi-Arabië....