…Vlaams-nationalisten willen de gebeurtenissen van de afgelopen weken reduceren tot een hype. Maar het is geen hype, wel een hoogtepunt, een metafoor…

Heerlijk was het, gisteren allemaal samen op de Grote Markt van onze hoofdstad. Het was puffen en zweten, maar zo’n historisch moment wou ik niet missen. Nu het WK helemaal achter de rug is, wacht toch een klein beetje het zwarte gat. De euforie en de spanning van zo’n topwedstrijden en dito prestaties zijn niet zomaar na te bootsen. Dat gaat iedereen missen.
Maar de duivelse samenhorigheid, de ambitie van deze generatie, daar hoeven we niet zomaar afscheid van te nemen. Sterker nog, we zullen er ook geen afscheid van nemen. Want waar de Rode Duivels voor staan, de gevoelens en dynamieken waar ze een megafoon op zetten: het zit in onze samenleving ingebakken. Het is er altijd. Tenminste als we het willen zien.

Ook na het WK voelen heel veel landgenoten zich verbonden met België. De tricolore vlaggen verdwijnen dan wel uit het straatbeeld, maar de gehechtheid aan België bij het overgrote deel van de Vlamingen blijft gewoon. Het gros van de Vlamingen houdt van dit meertalig land, inclusief haar eigenzinnigheden, ook buiten WK-tijd.

Ook buiten WK-tijd is er veel teamspirit in dit land. Onze leerkrachten, de vrijwilligers van het Rode Kruis op onze zomerfestivals of die van de speelpleinwerking halen de wereldpers niet, maar het zijn ook helden, net als Eden, Romelu en Kevin. Het zijn de helden die elke dag opnieuw de boel bij elkaar houden, zelfs zonder een Roberto Martínez aan het roer die het team, het land dus, doet draaien en mensen samenbrengt.

Die helden van elke dag zien we niet op tv, maar ze zijn wel overal, ook buiten WK-tijd. Zij zijn de geisers, de ontluchtingskanalen van de vulkaan. Dat die vulkaan niet ontploft, is hun verdienste. Zij doen onze samenleving draaien. Want ook in deze zogenaamde oorlogstijd is er een berg vrede. Ook zonder Duivels op het scherm vallen we elkaar in de armen, slaan we de handen in elkaar of maken we er het beste van samen.

Ook naast de voetbalvelden is België een land waar je met talent, inzet en de onvermijdelijke portie geluk heel wat moois kan realiseren.

Maar ook na het WK is er nog heel veel werk aan de winkel om met al die talenten aan de slag te gaan. Daar verandert het succes van de Duivels niets aan.

Want ook na het WK lopen de pleintjes in de grootsteden vol met sportief talent. Die jonge generatie toont ons de weg. Op die pleintjes telt enkel voetbal, niet wie je bent. Er wordt niet gevraagd welk heilig boek je leest. De enige breuklijn die speelt, is die tussen fans van FC Barcelona en Real Madrid, die tussen de Messi’s en de (ex) Ronaldo’s. En die breuklijn is terecht — zegt een Barcelona-fan.

Ook buiten WK-tijd blijft het triestig en grappig tegelijk hoe Vlaams-nationalisten worstelen met België. Hoogte- én dieptepunt daarvan was Theo Francken dit weekend die wel supportert voor Kroatië, maar dat weigert te doen voor de ploeg van de landgenoten die zijn salaris als federaal staatssecretaris betalen. Waarom moet Vlaams zo anti-Belgisch zijn, vraag ik me af.

Volgens Jan Mulder is Bart De Wever na het WK kansloos. Die pronostiek lijkt me wat te voluntaristisch. De reactie op Mulders uitspraak van Karl Vannieuwkerke was wel veelzeggend: bij de VRT houden ze stilaan te veel rekening met de bashing vanwege N-VA. Kansloos is De Wever uiteraard niet, maar artikel 1 van zijn statuten is dat wel.

Vlaams-nationalisten willen de gebeurtenissen van de afgelopen weken per se reduceren tot een hype. Maar het is geen hype, wel een hoogtepunt, een metafoor.

Laat je dus niets wijsmaken. Ook zonder de Duivels op grote schermen: We Are Belgium.

(verschenen als opiniestuk in Het Laatste Nieuws van 16/7/2018)