…Als je kritiek hebt op de Grote Leider, dan gaan vrijwel alle remmen los bij N-VA… (foto: hawkeyesix - CC)

“Mensen zoals Calvo: dat maakt de politiek kapot”. Aan het woord: Bart De Wever, gisterenavond in Terzake. Ik schrok even, maar ik had het eigenlijk kunnen weten. Als je kritiek hebt op de Grote Leider, dan gaan vrijwel alle remmen los bij N-VA. Het is mijn deel omdat ik vorige week de totale inactiviteit aankaartte van De Wever in de Kamer. Het was een voorbeeld waarom decumulmaatregelen voor parlementsleden een goede zaak zouden zijn. Maar daarmee zou ik dus de stiel bederven, aldus De Wever nu.

Waarover gaat het? Bart De Wever staakt al meer dan 2 jaar als Kamerlid. Dat vind ik inderdaad weinig fraai. Er zijn veel manieren om een goed Kamerlid te zijn. Dat is een eigen keuze van eenieder. Maar 0 vragen, 0 tussenkomsten en 0 wetsvoorstellen sinds juni 2014 is wel héél mager. Anders dan andere burgemeesters doet hij helemaal niets als federaal parlementslid.

De N-VA gaf dat vorige week ook eerlijk toe: “Bart De Wever doet inderdaad geen parlementair werk, dat klopt. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet werkt in het parlement. De tijd die hij in Brussel in het parlement heeft, gebruikt hij vooral voor informele contacten met andere partijen”. Het heeft iets van de flauwe excuses van de Publifin-bestuurders over hun loon voor niet-gepresteerde vergaderingen. Om informeel te vergaderen, moet je trouwens niet in de Kamer zitten. Er zijn vergaderzalen genoeg in onze hoofdstad. Wie in de Kamer rondloopt, weet trouwens beter.

Het is mijn overtuiging dat De Wever keihard werkt en dat aan hem een bovenmenselijke combinatie van verantwoordelijkheden wordt gevraagd. Maar hoe hij zijn Kamerzitje invult? Dàt is stielbederf. Dàt maakt de politiek kapot. Als scholieren langskomen in het parlement, probeer ik hen te overtuigen van onze parlementaire democratie. Ik leg hen uit waarom parlementsleden belangrijk werk verrichten, dat ze daar van moeten durven dromen. Het gros van mijn collega’s maken dat ook waar. Maar De Wever is deze legislatuur - sorry - hét voorbeeld van hoe het niet moet.

Omdat daarbovenop gisteren mijn collega Wouter Van Besien de megavergoedingen van Antwerps schepen Koen Kennis aankaartte, reageert De Wever dus hysterisch. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Want kan iemand uitleggen waarom euro’s verdiend door een Gentse schepen anders moeten worden beoordeeld dan die van een Antwerpse mandaathouder? Op het Schoon Verdiep moeten dezelfde standaarden gelden dan aan de Leie. Dat is althans onze overtuiging. Het is ons dus niet te doen om de camera’s van plek te veranderen, wel om de lat gelijk te leggen. Van Besien doet zijn oppositiewerk trouwens met meer klasse en nuance dan Siegfried Bracke in Gent. Voor Groen is niet alles verdacht. Dat onze (lokale) democratie zelfs een kostprijs moet hebben, dragen we graag mee uit. Als het redelijk is. Het pakket van Kennis is onredelijk. Dàt is stielbederf. Dàt maakt de politiek kapot.

Het is mij en ons dus niet te doen om elkaar zo vuil mogelijk te maken. Ik ben een politiek dier. Ik hou van mijn stiel. Het was mijn jongensdroom om volksvertegenwoordiger te worden. Dus ik lig hier wakker van. Je mag me een slechte politicus vinden, maar verwijten van antipolitiek, daar heb ik het lastig mee. Al drie weken staat mijn uitnodiging open om in de Kamer over partijgrenzen heen te werken rond propere politiek en meer politieke participatie van burgers. Ik hoop dat er morgen definitief groen licht komt en dat het schrijfwerk kan beginnen. Want dit is ook federale materie. We kunnen decumulmaatregelen stemmen. Ons voorstel om bezoldigingen publiek te maken ligt klaar sinds september 2015, lang voor de Publi-affaires.

Het is mij en ons dus ook niet te doen om de N-VA in het bijzonder. Historisch zijn het drie traditionele politieke families die zich de architecten mogen noemen van de wirwar aan intercommunales en enkele oneigenlijke voordelen. Veranderingsgezind waren zij de afgelopen tijd op die punten echt niet. Maar enige teleurstelling over de N-VA is ook wel op zijn plaats. Ooit was de Volksunie de challenger bij uitstek van de klassieke Vlaamse politiek. Vandaag is N-VA zonder schroom de vierde traditionele partij. Al jaren is de partij verantwoordelijk voor Binnenlands bestuur in Vlaanderen, maar zonder veel resultaat. Het is misschien een idee voor de documentairereeks van Marc Van de Looverbosch? Al riskeert het wel een korte aflevering te worden. Want op vlak van politieke vernieuwing heeft “De wissel van de macht” nog maar weinig opgeleverd. Het is te hopen dat daar heel snel verandering in komt.

Share This