office kantoor.jpg

…zonder vertrouwen geen betrokken medewerkers… (foto Wikipedia CC)

Minister van Werk Kris Peeters (CD&V) wil de regels inzake deeltijds werken nog versoepelen. Als de plannen doorgaan, is er voor deeltijdse krachten nog minder zekerheid in een sowieso al erg complex leven vol organisatorisch en financieel gepuzzel. Uurroosters voor deeltijds werkenden zouden nog maar één dag op voorhand bekend worden gemaakt. Deeltijds werken wordt dan voltijdse onzekerheid.

Eigenlijk is zoiets een welvaartsstaat onwaardig. Dergelijke nulurencontracten zijn vooral populair in Groot-Brittannië. We hoeven dat niet exporteren naar ons land.

Het leven van mensen wordt anders helemaal ondergeschikt aan pieken en dalen in de orderboekjes. De werknemer moet gewoon ondergaan: ja knikken, ook als het echt niet lukt de dag nadien. Draai het een keer om. Stel je voor dat werknemers de dag voordien of zelfs ’s ochtends mogen beslissen of ze het al dan niet aan het werk gaan, om al dan niet de deadline die ze trotseren te respecteren. Terecht zouden werkgevers dat niet pikken.

Zo’n wet of Koninklijk Besluit over soepelere afspraken is misschien snel geschreven op een proper kabinetsbureau. De realiteit voor de werknemers in kwestie is een pak minder gezellig. Hoe kun je nog een kinderopvang regelen in zo’n systeem? Of hoe school je je bij als je niet weet wanneer je moeten werken? Plan maar eens een bezoek aan de tandarts. Regel maar eens met je partner het vervoer naar de sportclub of de muziekschool voor de kinderen. Als men trouwens al een partner heeft, want veel deeltijds werkenden zijn alleenstaanden.

De soepelere regels voor de werkschema’s zijn weer zo’n voorbeeldje van wat dan heel sympathiek ‘meer flexibiliteit’ heet. Meer flexibiliteit in de arbeidsorganisatie kan en moet. Tweeverdieners, combinatiemodellen, mensen die naast werk andere zaken belangrijk vinden, dat leidt er allemaal toe dat vraag naar meer variatie in jobinhoud en arbeidstijden toeneemt. Mijn generatie bij uitstek koestert die verwachtingen. We hoeven dus niet conservatief te zijn in onze arbeidsorganisatie. Belangrijke voorwaarde voor het slagen van zo’n model is echter vertrouwen. Zonder vertrouwen geen betrokken medewerkers. Net zoiets als nulurencontracten zorgt voor permanent wantrouwen.

Flexibiliteit is steeds vaker een verbloeming van steeds maar meer onzekerheid. Die onzekerheid heeft een hoge maatschappelijke prijs. Er is groeiend wetenschappelijk bewijs voor de schadelijke invloed van werkonzekerheid op de gezondheid van mensen. Voortdurende onzekerheid als gevolg van precaire arbeidsstatuten, flexibele uurroosters, herstructurering… maakt ziek.

Echt modieus is het niet om een kanttekening te plaatsen bij het groeiend eenheidsdenken rond flexibilisering op de arbeidsmarkt. De aantrekkingskracht van echte vrijheid mag ons niet blind maken voor de ontwrichtende krachten van de totale onvrijheid. Je zou het ook eens kunnen omkeren: wat is er in godsnaam mis met een vaste job, duidelijke afspraken en een deftig loon? Flexibel is niet altijd modern. Ook zekerheid is best modern.

Share This