linkebeek

…kans is klein dat de Linkebekenaars met oorlogsretoriek geholpen worden…

Zowat het hele begin van mijn politieke loopbaan heb ik niets anders meegemaakt dan debatten over Brussel-Halle-Vilvoorde, francofone burgemeesters en de financieringswet. Heel even leek het communautaire niet meer die energieslokop. Maar met de demarche van Liesbeth Homans om een Nederlandstalig oppositielid aan te duiden als burgemeester van Linkebeek zit het er weer bovenarms op.

De gretigheid waarmee Homans deze bom dropte, is veelzeggend. Eerst en vooral, de N-VA wil dat er zo weinig mogelijk wordt gesproken over hun povere economisch palmares en de vele facturen die ze met hun regeringen bij gezinnen en werknemers leggen. Twee, ondanks verdienstelijke pogingen van Geert Bourgeois en Jan Peumans is de N-VA meer dan ooit de partij van het conflict. Altijd moet er een vijand zijn. De ene keer zijn dat de werklozen, de andere keer de oorlogsvluchtelingen en nu de Franstaligen in de Rand. Ten derde, dit is onvermijdelijk met de N-VA aan het stuur. Ze kunnen het niet laten. Het zijn en blijven in de eerste plaats nationalisten. Ze hebben niet de moed van hun overtuiging zoals de Catalaanse en Schotse nationalisten. Maar nooit zullen ze in zulke dossiers deel willen zijn van de oplossing.

De reactie van PS-voorzitter Elio Di Rupo was al even voorspelbaar. De PS is immers ook een communautaire partij geworden, de vakbond van de francofonie, uit angst om stemmen te verliezen aan het FDF en bij gebrek aan inspiratie op andere thema’s. Di Rupo roept uiteraard weer op tot een vergadering van het Franstalig front. Van een ex-premier zou je meer staatmanschap verwachten. De oorlogsretoriek lijkt zo weer even helemaal terug. De kans is klein dat de Linkebekenaars daarmee geholpen worden.

Taalwetgeving is er om te respecteren, in het bijzonder door burgemeesters in de Vlaamse Rand. Daar vormt de taalwetgeving een belangrijke bouwsteen van een fragiel evenwicht. Ik heb in de Kamer Damien Thiery ondertussen leren kennen als een fijne collega, iemand die met Vlaamse collega’s altijd Nederlands praat. Heel bewust heeft hij ondertussen het FDF verlaten. Ik wil van hem geen engeltje maken en heb veel respect voor de gevoeligheden in de Rand. Maar van chaos en onbestuurbaarheid - wellicht live uitgezonden op buitenlandse media - wordt niemand beter. Soms moeten we proberen een bladzijde om te slaan. Als Thiery zich engageert om voortaan de taalwetgeving strikt te respecteren, moet hij dan niet gewoon de kans krijgen om de gemeente te besturen?

Hopelijk gaat het communautaire stof snel liggen. Volgende week legt Charles Michel zijn State of the Union af in de Kamer. Die zou moeten gaan over de klimaattop in Parijs, een derde ronde van de tax shift en hoe we van de oorlogsvluchtelingen sterke, geëngageerde landgenoten maken. Er dreigt een herhaling van de communautaire heisa tussen de N-VA en de PS zoals we die ook een jaar geleden hebben gezien bij de regeerverklaring, toen over de uitspraken van vicepremier Jan Jambon en staatssecretaris Theo Francken.

Met deze N-VA is het voor Charles Michel heel moeilijk om echt premier te zijn. In principe zou de eerste minister op zulke momenten de bruggenbouwer moeten zijn. Maar die moedige premier hebben we het voorbije jaar nog niet gezien. Ecolo en Groen presenteren vandaag samen het bilan van 1 jaar regering-Michel. Ons rapport was uiteraard al klaar voor de explosieve passage van Homans in de VTM-studio. Maar één element van ons evaluatierapport wordt meteen al flink onderstreept door de actualiteit: 1 jaar Michel is een jaar zonder een echte premier.

Share This