foto: Jan Peumans & Hugo Peumans (ASAP)

foto: Jan Peumans & Hugo Peumans (ASAP)

Ik beken: ik sms soms met Jan Peumans. Hoewel we overburen zijn, zien we elkaar niet vaak. Hij zit het Vlaams Parlement voor, en ik ben aan de slag in de Kamer. Maar we verschijnen dus heel af en toe op elkaars mobieltje. Zomaar. Niet om decreten te onderhandelen of coalities te smeden. Toen ik op deze pagina’s dik twee jaar geleden mijn liefde voor België uitschreeuwde, kreeg ik ‘s ochtends een sms van een onbekend nummer. Met de sympathiek geformuleerde suggestie om toch maar eens te kijken naar de groenen in Schotland en Catalonië, want regionalistische groenen. Getekend: Jan P. De numero uno van het Vlaams Parlement had bij groene collega’s mijn nummer opgevraagd om dat te laten weten.

Eerlijk: ik heb wel een boon voor Jan Peumans. 64 jaar maar schijnbaar gedreven als een jonge wolf. Tijdens zijn jeugd was hij een korte periode actief in AMADA. Ondanks de grijze haren is hij nog altijd een beetje rebel. Als parlementsvoorzitter aangeduid door de meerderheid, maar even vaak een bondgenoot van de oppositie. Ik zie mezelf niet tot mijn pensioen aan politiek doen. Als het toch zover komt, dan heel graag zoals Peumans. Maar dan liefst niet als parlementsvoorzitter, want uren stilzitten is niet mijn sterkste kant.

Deze week vroeg ik me af: hoe zou het zijn met Jan Peumans? De Riemstenaar zou volgens zichzelf in een ander land altijd links en groen zijn. Ondertussen schuift zijn partij steeds meer op naar brutaal rechts. Met staatssecretaris ‘Tentenkampje’ deze week in de hoofdrol. Alle begrip voor de soms moeilijke omstandigheden en zelfs de teleurstelling bij Theo Francken, maar zulke uitspraken vind ik werkelijk ongepast. Voor Peumans mening heb ik deze keer niet moeten sms’en. We lazen ze in de kranten: “N-VA-kopstukken moeten leren zwijgen”. Groot gelijk, heb ik hem ge-sms’t. Parler-vrai à la Peumans - sorry voor het Frans, Jan - is te zeldzaam geworden.

Peumans startte begin jaren 80 bij de Volksunie. Toegegeven: bij de Volksunie, een indrukwekkend gezelschap aan politiek talent, had ik graag een vlieg op de muur geweest. Ik had er ondanks een onderontwikkelde Vlaamse reflex zelfs graag eens in meegedraaid. Ze maakten naar verluidt veel plezier - dan heb ik het niet over het pijnlijke einde. Vraag aan Bart Staes of Bart Somers op café hoe het was bij de Volksunie en je bent vertrokken voor minstens een uur.

De VU was bovendien een pak linkser en progressiever dan de N-VA vandaag. De evolutie van N-VA zelf is trouwens ook spectaculair. In 2009 trokken ze nog naar de verkiezingen met een Vlaamse kinderbijslag, hospitalisatieverzekering en een Vlaams energiebedrijf. De laatste keer deden ze dat met een indexsprong en de beperking van werkloosheidsuitkeringen in de tijd. De tijd dat de Volksunie na Tsjernobyl op de barricades ging staan om Doel 5 te vermijden, is ook definitief voorbij. In de laatste campagne stelde N-VA zelfs voor om een kerncentrale bij te bouwen. Deze week hadden ze zelfs een klimaatscepticus te gast op de fractiedagen. Kortom, de Volksunie is definitief dood en begraven.

De loyauteit van een Peumans siert hem. Maar ik sluit niet uit dat andere progressieve Vlaamsgezinden zich de komende tijd meer gaan verzetten tegen de nieuwe huisstijl van wat ooit hun partij was. Ik merk natuurlijk ook wel in mijn mailbox dat er een electoraat is voor wat Francken vertelt - en voor zelfs nog straffere taal. Maar de grote verdienste van N-VA is net dat ze extreemrechts heeft kleingekregen. Net daarom is het doodjammer dat ze er steeds meer op beginnen lijken.

Share This