Alexis Tsipras (foto: Alexis Tsipras - CC)

…geen poster van Tsipras boven mijn bed…

Probeer het je even voor te stellen. Premier Charles Michel in de Kamer. België staat op de rand van de afgrond, maar Michel zit met een breuk in zijn eigen partij. Zijn coalitie dreigt te vallen en de enige manier om overeind te blijven is de tijdelijke steun te verwerven van de oppositie. Wat gaat hij dan zeker niet doen? Die oppositie nog even aanvallen. Voor een keer zou Michel poeslief zijn. Alstublieft, bedankt, merci, zou het zijn.

Niet zo bij Alexis Tsipras. Hij haalde woensdag iets na middernacht nog even uit naar Vangelis Meimarakis. Meimarakis is de leider van Nea Demokratia, de Griekse christendemocraten, wiens steun nodig was om aan een meerderheid te geraken. Laatste repliek van Tsipras? Uit de losse pols, geen spoor van nervositeit, charmant en met de glimlach. Het is op zo’n moment dat ik denk: toch wel echt een speciale, die Tsipras. Het minste dat je kunt zeggen is dat hij ietwat bijzonder is. Ik weet eerlijk gezegd nog niet wat ik van hem moet vinden. Ik twijfel: to Tsipras or not to Tsipras.

Uiteraard is er veel werk in Athene. Maar begin er maar eens aan: als onervaren partij een land in puin overnemen. Met een verkiezingsprogramma dat alles zou veranderen. Zonder een minuut ervaring op de internationale fora met het mes op de keel opgesloten worden met Dijsselbloem, Merkel & co. En ondertussen te horen krijgen dat je land in brand staat en je eigen ministers maar telefoneren dat ze dreigen op te stappen Maar zelfs na zo’n nacht zie je Tsipras met de glimlach en een zekere charme de internationale pers toespreken.

Op een veel te cassante, zelfs unfaire manier heeft Guy Verhofstadt vorige week in het Europees Parlement Tsipras bevraagd over hoe de Griekse premier herinnerd wil worden. “Electoraal accident of historische hervormer, wat zal het zijn?” “Als ik Verhofstadt was, had ik die speech met meer schroom gegeven”, aldus Geert Mark deze week in Knack.

Inderdaad. Toen Verhofstadt na tien jaar afscheid nam als premier stonden er ook nog wel wat hervormingen open in ons land. Pensioenen, energie, arbeidsmarkt, fiscaliteit: België bleef de hervormingen maar uitstellen. Op de Griekse kalender voor jaren. Het Griekse parlement moet nu in een week grote stappen zetten. Onze politieke klasse had jaren nodig om een kieskring te splitsen.

Dat er eens stevig aan de boom wordt geschud van het eenheidsdenken in de Europese cenakels, is uiteraard een goede zaak. Dit is niet mijn Europa, dit is niet ons Europa. En de manier waarop is onderhandeld is een Nobelprijswinnaar voor de Vrede onwaardig. Vrede en vernedering gaan niet samen. Verarmen en versterken zijn elkaars tegenpoolen. Het agreekment is een recept voor nog meer miserie. Ik geloof er niet in.

Maar er hangt dus geen poster van Tsipras boven mijn bed. Eén: ik ben een groene politicus. Tsipras staat voor een ander, een klassiek en radicaal links maatschappijproject van etatisme, productivisme en collectivisme. Twee: Syriza heeft ook wel heel vreemd onderhandeld. Het plotse referendum en het niet valoriseren ervan in de vorm van een nieuw voorstel de maandag nadien. Drie: zijn finaliteit is me niet duidelijk en dat zorgt onvermijdelijk voor twijfel en wantrouwen bij de andere europartners.

Wil hij echt hervormen (ook de Atheense heilige huisjes zoals het leger, de kerk en de reders) en volhardt hij, of is het meer van hetzelfde? Heeft hij dan toch een plan, of is het echt improvisatie? Ik weet het nog niet. Twijfel lijkt me in deze ook niet verboden. Zeker niet in een debat dat wel heel erg zwart-wit en emotioneel is geworden. Over Tsipras is het voor mij zoals voor Europa: vooral hopen dat we er snel het beste van te zien krijgen.

Share This