NMBS_MS08_08004,_Antwerpen_Centraal

…dan wint de trein dus altijd van de auto… (foto: CC wikipedia)

Met dagelijkse bestemming Brussel en zonder rijbewijs ben ik een veelgebruiker van de trein. Als alles goed gaat, is dat heerlijk, veel beter dan aanschuiftijd op de E19. Krant lezen, bijpraten met mijn voorzitster, mails schrijven of een parlementaire vraag klaar zetten om die dan bij aankomst in Brussel nog net voor de deadline te kunnen insturen. Als Mechelaar kan ik bij vertrek ook nog eens de indrukwekkende werken bewonderen voor ons nieuw station. Dat nieuwe station is iets om naar uit te kijken, erg belangrijk voor onze stad. Lees: het is hét moment om naar Mechelen te verhuizen.

Als alles goed gaat, dan wint de trein dus altijd van de auto. Helaas is de realiteit vaak minder prettig, ook op dagen zonder staking. Niet zelden is het stapelen geblazen. Niets zo frustrerend als de werkdag te moeten beginnen in een eivolle trein - met de rugzak van je buur net niet je in gezicht. Ongewenste intimiteiten, versie de spoorwegen. Op oudere treinen heb je dan weer vaak de indruk dat er ook nog heel wat ongedierte meereist. Kaart je het aan op Twitter, dan volgt ongetwijfeld een beleefd antwoord van het onlineteam. Maar de dag nadien is je trein even smerig. Dat is - ietwat anekdotisch - de staat van onze spoorwegen.

Menig treinpendelaar moet de voorbije week dan ook stevig gevloekt hebben bij het lezen van de kranten. Wat we deze dagen te lezen krijgen over de NMBS, onze spoorwegen, is ook smerig. Aan de top van de NMBS is men de voorbije jaren blijkbaar niet erg zuinig geweest met etentjes en uitjes. Bij de vastgoeddochters liepen de restaurantkosten van sommige topmedewerkers tot 7.000 euro per maand. De uitgevoerde audit leest als een waslijst aan verspilzucht en slecht bestuur.

Operatie opkuis, daar supporter ik als treinreiziger vurig voor. Laten we onze spoorwegen maar eens hervormen. Eén structuur in plaats van twee entiteiten bijvoorbeeld. Immoprojecten in het buitenland is uiteraard geen kerntaak. En misschien toch ook eens sociale verkiezingen organiseren bij de spoorvakbonden, want dat lijkt me iets democratischer. De NMBS opkuisen ja, het openbaar vervoer afbouwen neen. Operatie afbouw is wel volop bezig. Loketten in stations gaan sluiten, dienstverlening wordt afgebouwd en ticketprijzen zouden fors mogen stijgen. Commerciële vrijheid, heet dat dan.

Als de regering-Michel de NMBS wil opkuisen, heeft men de telefoonnummers van de verantwoordelijken. Ik zie Gwendolyn Rutten (Open Vld) de NMBS frontaal aanvallen in de televisiestudio. Waarom belt zij ook niet even Jean-Claude Fontinoy? Fontinoy is voorzitter van de raad van bestuur en rechterhand van Didier Reynders (MR). Fontinoy slaapt op kosten van de pendelaar en belastingbetaler graag in dure hotels in Cannes, blijkt uit de audit van deze week. Zijn kabinet als voorzitter telt maar liefst veertien medewerkers. Dat zijn positie nu wankelt, heeft enkel te maken met interne MR-dynamieken, niet met een plotse drang naar goed bestuur.

Marc Descheemaecker, de vorige afgevaardigd bestuurder van de NMBS, was trouwens ook van blauwe signatuur. (Vandaag shopt hij de bestuursmandaten bij elkaar voor N-VA.) Pleiten voor besparingen bij de reiziger, terwijl je decennia zelf het (mis)management hebt aangeduid, dat is eigenlijk durven.

Het syndicaat van de oude politieke cultuur is een oud zeer. De NMBS is de belangrijkste klimaathefboom van de federale regering. In plaats van de reiziger te pesten, moeten de traditionele partijen dan ook dringend eens voor eigen deur vegen. Anders geraken we nooit op het juiste spoor.

Share This