Voor de N-VA gaan de gemeente- en
provincieraadsverkiezingen van 14 oktober niet over de 308 Vlaamse steden en
gemeenten of de vijf provincies. Voor de Vlaams-nationalisten zijn het een soort
primaries voor de Vlaamse en federale verkiezingen in 2014. De partij
pleit voor de kracht van verandering, maar zit zelf vastgeroest in een
conflictmodel.
Een stad of gemeente besturen is echter geen straatgevecht,
maar een continue zoektocht naar wat mensen bindt en samenbrengt. Als
stadsbestuur boek je pas vooruitgang als je erin slaagt mensen te verenigen op
basis van een gemeenschappelijke sokkel: hun stad of gemeente, hun gedeelde
thuis. Iemand voelt zich namelijk in de eerste plaats Brusselaar, Antwerpenaar
of Mechelaar, en pas dan Vlaming of Belg.

Bang voor het
lokale debat

Dat de N-VA de gemeente- en provincieraadsverkiezingen
ondergeschikt maakt aan een Brusselse logica, is ontgoochelend. Het lijkt alsof
ze angst heeft voor het lokale debat, alsof ze een ideeënstrijd vreest over
thema's die velen van ons direct aanbelangen: een nieuw fiets- of voetpad in de
straat, voldoende sport-, cultuur- en groenvoorzieningen, de zorg voor sociaal
zwakkeren en de opvang van de vergrijzing.

Onze stad- en
gemeentebesturen staan voor grote uitdagingen. Hoe verzoenen we de bescherming
van de schaarser wordende open ruimte met de sterke vraag naar betaalbaar en
kwalitatief wonen? Kunnen onze steden en gemeenten een rol spelen in de sprong
naar een duurzame economie? Waar vinden we de middelen voor een degelijke
kinderopvang en kwalitatief onderwijs? Die vragen en de rijkdom aan antwoorden
daarop verdienen meer dan een rol in de marge.

Over het
lokaal beleid moet de komende maanden fel worden gedebatteerd. Tussen partijen
en tussen politici, maar ook tussen politici en burgers. De nabijheid is daarbij
een belangrijke troef. Het gesprek kan face to face worden gevoerd. Die lokale
verankering vormt net de kracht van onze democratie. De steden en gemeenten zijn
het bestuursniveau bij uitstek waar inspraak geen holle slogan hoeft te zijn en
mensen de kans krijgen mee te beslissen over de omgeving waarin ze
leven.

Anno 2012 vraagt onze horizontale samenleving meer
interactie en debat, met meer directe formules: bewonersvergaderingen, lokale
G1000's, onlineparticipatie, enzovoort. Maar ook de verkiezingen, hét instrument
van politieke participatie, moeten we blijven gebruiken als een opportuniteit,
als een kans voor een stevig georganiseerd meningsverschil tussen burger en
politiek.

Rekrutering

Bovendien staat of valt
een gezond politiek systeem met de rekrutering van nieuwe, gemotiveerde mensen.
En daarvoor zijn lokale verkiezingen traditioneel erg belangrijk. Het is dan ook
bijzonder jammer dat de N-VA durft toe te geven dat het lokale bestuursniveau
haar feitelijk niet interesseert. Het is voor de Vlaming goed om te weten dat de
uitdagingen in zijn straat, wijk of dorp voor sommige partijen ondergeschikt
zijn aan de keuze van de volgende premier.

De N-VA riep
altijd het luidst om de federale en Vlaamse verkiezingen niet te laten
samenvallen, omdat de Vlaamse kiesstrijd dan zou worden gekaapt door federale
thema's. Dat uitgerekend die partij nu zelf onbeschaamd de lokale verkiezingen
wil kapen om haar eigen federale agenda door te drukken, is stuitend. De N-VA
consequent? Blijkbaar toch niet altijd.

Deze opiniebijdrage samen met Mechels burgemeester Bart Somers verscheen op 6 maart in De Standaard.

Share This