In het parlement zit je om zaken te realiseren. Niet het
aantal hits op Mediargus, wel je rechtstreekse en onrechtstreekse impact op het
beleid is de graadmeter van politiek succes. Door het uitblijven van een
regering was het een bijzonder jaar in het parlement. Sommige collega’s en waarnemers
spreken zelfs van een ware heropleving van het parlement.

De meest directe impact is de stemming van een wetsvoorstel
of een resolutie. Er zijn echter veel voorstellen dus niet alles geraakt op de
agenda. De bespreking van een wetsvoorstel vraagt bovendien tijd én je moet
voldoende collega’s vinden voor een meerderheid. Via amendementen op bestaande
wetsvoorstellen- en ontwerpen provoceer je echter ook een debat. Je hebt
natuurlijk de mogelijkheid om via vragen bepaalde zaken aan te kaarten. De
teller qua mondelinge vragen staat ondertussen op 98 (86 in commissie en 12 in
de plenaire vergadering op donderdag).

Wat heeft 1 jaar parlementair werk nu eigenlijk opgeleverd?
Het is moeilijk om een lijstje te maken, maar ik heb toch een poging gedaan.
Wat volgt zijn de voor mij 3 belangrijkste realisaties van het mijn afgelopen werkjaar:

  • Meerderheid voor klimaatresolutie

Op Europees niveau woedt al enige tijd een discussie over de
reductiedoelstelling voor broeikasgassen tegen 2020. In het klimaat- en
energiepakket, de 20-20-20-doelstellingen, werd een akkoord bereikt om 20%
minder broeikasgassen uit te stoten. Ondertussen zijn heel wat landen
(bijvoorbeeld Frankrijk, Duitsland, Spanje) voorstander van een ambitieuzere klimaat
doelstelling. In het voorjaar nam ik het initiatief om die 30%-doelstelling ook
als Kamer van Volksvertegenwoordigers voluit te steunen. 

Met resultaat:
collega’s van sp.a, Open VLD, MR en Ecolo tekenden mee en een parlementaire meerderheid
voor een ambitieuzer Europees klimaatbeleid was een feit. Klimaatminister Paul
Magnette moest die positie voortaan verdedigen op Europees niveau. Er is echter
één probleem: de Vlaamse regering vindt de 30%-doelstelling te ambitieus.
Voorlopig is het Belgisch standpunt dus erg vaag en weinig voluntaristisch.
Maar ook dat is een verdienste van de resolutie. We weten nu waar het schoentje
knelt, namelijk bij de Vlaamse klimaatconservatieven, bij de Vlaamse Regering, zeg
maar bij het kartel CD&V-N-VA.

  • Nooit meer een aalmoes als nucleaire taks

 
Al een heel jaar woedt de discussie over de nucleaire rente
en de te innen taks op de afgeschreven kerncentrales. Groen! en Ecolo zijn al sinds
2008 voorstander van een substantiële taks om die te herinvesteren in hernieuwbare
energie en energiebesparing. Mijn voorgangster Tinne Van der Straeten heeft
daar ook al aardig wat energie in gestoken.

Energieminister Magnette nam tot nu toe steeds vrede met een
bijdrage van 250 miljoen euro, terwijl de winsten op circa 1,7 miljard worden
geschat. De taks is één van de dossiers waar ik me echt voor gesmeten heb: wetsvoorstel
ingediend, hoorzittingen vragen en afdwingen, vragen blijven stellen, het
twijfelachtige rapport van de Nationale Bank zoeken, vinden en lekken om er een
debat over op gang te brengen.

Er is nog geen hogere taks gestemd, maar er is wel heel wat
veranderd ondertussen. De berekeningen van energieregulator CREG zijn nu toch
de basis. Over de Nationale Bank zwijgt de minister voortaan. Heel wat
fracties, de energieminister en de formateur zijn gewonnen voor een hogere taks
en er is een groot draagvlak voor een slimme en groene besteding van de taks.

De aanhouder wint dus. Ondertussen is de CREG bezig met een analyse
van de verschillende wetsvoorstellen. Het is afwachten hoe de rentesoap
concreet afloopt, maar dat er de komende jaren slechts een aalmoes wordt
gevraagd aan Electrabel lijkt nu wel zeer onwaarschijnlijk.

  • Wanpraktijken nucleaire export blootgelegd

“België levert nucleair materiaal aan Iran”, het nieuws
sloeg in als een bom in het najaar. Wat een goed voorbereide parlementaire
vraag soms kan teweeg brengen. In november kwam na een vraag aan minister
Magnette aan het licht dat in 2008 verarmd uranium en zirkoniumpoeder werd
geleverd door Belgische ondernemingen aan Iran.

Een reeks parlementaire vragen volgden om de dossiers uit te
spitten. Uiteindelijk bleken er een reeks gammagrafietoestellen (bruikbaar in
de nucleaire-militaire industrie) geleverd te zijn door MDS Nordion. Wat later
kwam ook een ander dossier aan de oppervlakte, waarbij men vanuit Iran via een
bestelling van wisselstukken een Vlaamse onderneming trachtte te misleiden.

Beterschap leek niet meteen in zicht. De bevoegde minister
nam geen initiatieven. Het Waalse Gewest (minister-president Demotte) klungelde
in het dossier van de gammagrafietoestellen en de Vlaamse regering vecht de
bestaande wetgeving aan bij het Grondwettelijk Hof. Volgens minister-president
Kris Peeters moeit het federale niveau zich ten onrechte met vergunningen voor
nucleaire export. Terwijl Iran shopt in ons land, worden er dus communautaire
spelletjes gespeeld. Voor mij is dat onbegrijpelijk. Eigenlijk zou de Vlaamse
regering tevreden moeten zijn dat bijvoorbeeld de inlichtingendiensten en de
douane mee een oogje in het zeil houden?

Ondertussen buigt de subcommissie Nucleaire Veiligheid zich
over de werking van de CANVEK, de commissie bevoegd voor nucleaire export. CANVEK
is dus niet langer een onbekende in het parlement. Ik verwacht dat we in het
najaar aanbevelingen zullen opmaken voor een betere controle inzake nucleaire
export.

Om de communautaire spelletjes te stoppen, stelde Groen! tijdens de
communautaire onderhandelingen voor om een samenwerkingsakkoord op te maken,
zodat het federale niveau en de gewesten voortaan de krachten bundelen.

Een dergelijk samenwerkingsakkoord werd opgenomen in de nota’s
van onderhandelaar Van de Lanotte en formateur Di Rupo. Het akkoord is er nog
lang niet, maar via parlementair werk aan de basis kunnen liggen van
noodzakelijke institutionele ingrepen geeft wel een gevoel van voldoening.

Share This