150 Kamerleden zijn er vorig jaar op 13 juni verkozen. “Zorg dat je in alle fracties goede contacten hebt”, luidde het advies van de niet-verkozen Pol Van den Driessche op Radio 1 bij een bezoek aan de Kamer een dag na de verkiezingen. En inderdaad, contacten met collega's helpen je werk vooruit. Dat kan ik 1 jaar later zeker beamen. Zonder informele contacten realiseer je in het parlement 0,0.

Als nieuwkomer is dat wat zoeken, maar de sessies na de zittingen kunnen je helpen bij het uitbouwen van een netwerk(je). 1 jaar later ben ik eerder positief over het samenwerken met collega’s, ook van andere fracties. De meeste parlementsleden willen hun job goed doen en het contact verloopt meestal vrij aangenaam. Als je je dossiers kent en wilt kennen, krijg je krediet, ook als allerjongste van de bende. Alleen wanneer ik (iets te) hard het debat aanga, merk ik wat ergernis of onbegrip. Maar waar anders dan in het parlement moet de discussie volop worden gevoerd? En ik heb toch nog tien jaar om wat rustiger te worden, nietwaar?

Sinds Cancun

Met heel wat collega’s heb ik ondertussen een goed contact. Als ik echt één iemand moet kiezen, ga ik voor David Clarinval, Kamerlid voor MR. Clarinval heb ik leren kennen als co-delegatielid bij de VN-klimaatconferentie in Cancun. Hilarisch was het moment waarop een zwaarlijvige man de zetel naast Clarinval kiest in het vliegtuig bij de heenreis (inclusief een deel van zijn zetel) en nog voor het opstijgen aardig begint te snurken. “Het was echt geen goed idee”, zag je Clarinval toen denken.

Sinds Cancun werk ik regelmatig samen met hem, bijvoorbeeld voor de resolutie voor een meer ambitieuze Europese klimaatdoelstelling. Voor iemand van MR was het mee tekenen van die resolutie geen evidentie. Het zegt iets over Clarinval: een aimabel iemand, progressiever en groener dan de meeste Franstalige liberalen. Meer Clarinval en minder Maingain, het zou de MR en ons land goed doen.

Olivier Deleuze

Iemand die 1 jaar later zeker ook een vermelding verdient is Olivier Deleuze, compagnon de route voor de energiedossiers en fractieleider van Ecolo-Groen!. Werken met Deleuze is een eer als jonge parlementair. Het is knokken voor je zaak en je plaats (logisch), maar zo leer je net elke dag. Deleuze is bovendien een ander geluid in het halfrond.

Zonder Deleuze had ik wellicht veel minder mijn stempel kunnen drukken, dus hij verdient zeker een woordje van dank. Maar dat is zelfs nog niet het belangrijkste van de samenwerking. Het zou zonder hem een stuk minder gezellig zijn op de fractie. Inderdaad, een aangename samenwerking tussen Vlamingen en Franstaligen, het kan.

Share This